Laat voor het eten

Keienbedding van de Liro, op de eerste kilometers na Chiavenna (I) waar ik een rustdag hield na de Alpenoversteek.

Een jaar en een maand geleden zat ik hier en schreef een groot stuk aan mijn pagina Naar Rome. Het Rome-plan kreeg vorm en energie. Nu zit ik hier weer, onder de abri bij het zwembad van onze familie in Frankrijk. Elsbeth en de mannen zwemmen, ik zit hier opdrogend te tikken. Drieënhalve week geleden kwam ik in Rome aan, een paar dagen daarna kwam ik hier aangefietst en liet alles achter om met de trein naar Amersfoort te gaan. ‘De cirkel is rond’ zou ik in een fantasieloze bui kunnen schrijven. Maar zo is het niet. Lees verder →

Half zeven ’s morgens, vlakbij San Gimignano. De vroege zon beschijnt druiven en heuvels in Noord-Toscana.

Een cola en een milkshake banaan. Ik maak er een foto van en app die naar huis. ‘En Piet, die heeft vakantie!’ staat erbij, want zo voelt het. Rome is bereikt, ik heb vanaf vandaag vijf dagen om Milaan te bereiken, een zee van tijd. Ik wil nog ‘That’s it then, I’ve lost my pride…’ (naar de Mac, in Italië!) naar de familie-groep sturen, maar Elsbeth is me voor. Ze wil me even bellen. Als ik de telefoon weer neerleg is alles anders geworden. Het is vrijdagmiddag 23 juli, bij een McDonald’s in Madonna Dell’acqua, vijf kilometer noord van Pisa. Ik ga terugfietsen naar Pisa en daar de trein nemen. Ik ga naar huis. Lees verder →

Kamperen aan de rand van een graanveld bij Istighofen, Zwitserland.

“Gianluigi, Gianluigi, GIANLUIGI…” even is het doodstil, dan breekt de kermis in volle hevigheid los. De Italiaanse doelman heeft de penalty gestopt, Italië is Europees kampioen. Terwijl ergens buiten op de weg auto’s toeterend voorbijkomen en de meisjes op het campingterras nog even doorjuichen val ik in slaap, in m’n tent vlakbij de receptie. Ik ben in Borgonuovo, vlakbij Chiavenna. Ik ben in Italië. Lees verder →

Gravelpad langs de Duitse grens, op de derde dag naar de Zuidpunt.

Nog 12 dagen en ik rijd, deo volente, de eerste kilometers naar Città del Vaticano. In die aanloop groeit de Rome-pagina steeds verder aan. Lees verder →

Fietspad bij Puth, zuid van Sittard.

De vreemde, alle kanten opschietende en fantastische tijd van de aanloop naar een tocht is begonnen. Het lijkt ergens op. Eindelijk. Lees verder →

Vroege ochtendzon boven de Lek, oostelijk van Heusden.

Afgelopen weekend ben ik teruggekeerd van een uiterst geheime expeditie, die naar de Zuidpunt. Ik heb het niet aangekondigd, heb geen aanlooppagina gemaakt, maar ben in het geniep gaan fietsen. Wat ik niet aankondig, hoef ik ook niet af te kondigen, maar kan in stilte de prullenbak in glijden. Dat was niet nodig, de tocht kwam er. Zes dagen, naar de zuidelijkste punt van Nederland en terug. Lees verder →

Verrebeekmolen bij Brakel, op de derde fietsdag van de Vlaamse Parallel.

Er zijn weer een paar dingen die ik jullie kan vertellen. ‘Als hij van deze tijd was geweest had hij gezegd dingen die ik met je wil delen.’ Spreek vrijuit, beste lezer, zo zou het immers kunnen zijn.  Lees verder →

Magnolia aan de gracht langs de Westsingel (Amersfoort).

April is begonnen, de maand die ik m’n liefde verklaar op de pagina Naar Rome. De maand waarin we de winter achter ons laten en de wereld verandert. Eergisteren fietste ik er langs, me verheugend op de aanblik. Als ik maar niet te laat zou zijn. Hij stond er, in vol ornaat en met volle pracht, de magnolia aan de gracht langs de Westsingel (eigenlijk aan de Breestraat). Ik was op tijd, het licht werkte mee, alles werkte mee. Lees verder →

De Menenpoort (oostzijde).

Het is wat langer stil gebleven dit keer. Niet omdat er niets gebeurde, maar omdat ik niet gemeld heb wat ik heb toegevoegd. Beetje sneaky dus. In het uiterste geniep heb ik gewerkt aan het verhaal over m’n fietstocht langs de Vlaamse Parallel, in juni 2019. Dat verhaal was gestopt bij een boom van verdriet, langs een smalle beukenlaan zuidwest van Brugge. Daar is het bijna anderhalf jaar blijven steken. Lees verder →

In de knop, 19 februari 2021.

Een tijdje geleden las ik het ergens, vandaag voelde ik het zelf: wat er in deze tijd ook geannuleerd wordt, de lente gaat door. Daar heeft niemand invloed op, daarvoor gelden geen regels.

Het zijn niet alleen de krokussen die ik gisterenmorgen voor het eerst in de knop zag, het is alles. Het ruikt anders buiten, op de veldrijtraining vanmorgen voelde ik even de warmte van de zon op m’n wangen. Het licht is anders, de natuur krijgt een andere kleur. We stevenen onafwendbaar af op maart. Die gaat vast nog gekke dingen doen, het is meestal een extra wintermaand, maar het begin is er. Ziel en zaligheid, het begin is er, het licht komt echt terug. Lees verder →