Laat voor het eten

De Tajo (Taag) langs het middeleeuwse centrum van Toledo.

Toen ik second (van second in command) was van 444 infanteriebeveiligingscompagnie werkte ik op legerplaats Crailo, zetel van het Korps Mobiele Colonnes (KMC, bestaat niet meer). Als ik met m’n collega’s ging middageten in de officiersmess kwamen we daar de commandant KMC tegen, een gedistingeerde brigadegeneraal die eruitzag alsof hij nog samen met Wellington de slag bij Waterloo had overzien, om daarna te velde te dineren met wijn en tafelzilver. “Die wordt elke morgen wakker in een vreemde wereld” zei ik tegen Ries Engbersen, m’n chef wiens plaatsvervanger ik was, een mensen-mens en een begenadigd leider, een van de weinigen die is onderscheiden met de Bronzen Soldaat. “Stil, dadelijk hoort-ie het!” waarschuwde Ries me. Met een halve lach. Lees verder →

Stukje climate chain (in de pre-fase, toen mensen nog arriveerden op het strand) op 23 juni.

Twee weken geleden, op zondag 23 juni 2024, stonden Elsbeth en ik op het strand bij Noordwijk. Samen met, langs de hele Nederlandse kustlijn, 30.000 anderen. We vormden The Climate Chain. Ik stond er niet uit protest, noch uit boosheid of frustratie. Uitkijkend over de zee, die kleine kwalletjes op het natte zand legde, opkijkend naar de blauwe lucht waarin meeuwen op de wind dreven, was het een daad van liefde. Lees verder →

Klaar voor vertrek.

M’n fiets staat klaar achter het huis. Dirk komt zo terug van z’n laatste examen, Frans. Dat is voor mij het moment, dan ga ik. Lees verder →

Tussen Den Dolder en Amersfoort, 26 april 2024.

Te oordelen naar de titel zou dit bericht kunnen gaan over de resultaten van een langlopend onderzoek naar de leegloop van kerken. Is het de centrale rol van gezondheidsondergravend druivensap? Dan toch de emissie van fijne roetdeeltjes door de verbranding van kaarslonten. Niets daarvan, dit bericht gaat over een vroege maandagmorgen. Een morgen waarop ik niets miste. Lees verder →

Magnolia aan de Westsingel in Amersfoort, 17 maart 2024.

Vandaag, 30 maart 2024, is het precies 25 jaar geleden dat Elsbeth en ik op een grijze nawinterse middag uit Amsterdam wegfietsten. Bestemming: Kathmandu. Lees verder →

Boven de grond, maar nog niet open: krokussen in een plantsoen in Naarden, 20 februari 2024.

Het kantelt en verandert. Het licht, de natuur, het seizoen. Het is onafwendbaar – al is het nog een schip dat nadert aan de horizon en dat de haven pas over een paar weken zal bereiken. De komst van het voorjaar. Lees verder →

Tussen Courcelles-Chaussy en Servigny-lès-Raville, dag 4 op m’n tocht naar de Middellandse Zee.

Het is half januari en ik ben opgelucht. December ligt achter me, de leegheid van januari is… ehm… leeg maar geeft ook het schone-leigevoel. Geboortegrond voor plannen, momenten van afsluiten. En dan is er nog die olifant. Lees verder →

Oversteek van de Nederrijn bij Amerongen.

Het is een tijd geleden dat ik van me liet horen. Misschien dacht je dat ik in La Gleize de vrouw des friteries snikkend in de armen was gevallen, ten prooi aan de verschrikkingen van de Groene weg. Dat ik daarna heimelijk terug naar huis was gereisd en me in schaamte op m’n kamer had opgesloten, sindsdien zoekend naar een geschikt ceremonieel zwaard om in Japanse stijl nog iets van m’n eer te redden. Lees verder →

Limbourg, op de tweede dag op weg naar De Middellandse Zee. Niet op de officiële route, maar op een eigen aanpassing daarvan.

Wat doe je met iets dat je periodiek krijgt, maar dat je niet leuk meer vindt? Dat zeg je op. Ik overweeg om dat ook met het najaar te doen, met dit najaar. Ik doe er te weinig mee. Door die @#$! regen die maar niet ophoudt. Lees verder →

M’n Mac-bureaublad, op de drempel van m’n verjaardag.

De nacht sluipt weg, de lucht verbleekt, de schimmen vluchten zwijgend. Ik word wakker in het donker, doe wat kleren aan, ga naar beneden en loop via de achterdeur naar buiten. Ik sta aan de straat, in een wijk die slaapt. Lees verder →