Laat voor het eten

In Igoumenitsa slaan we ons kamp op. Onder de eucalyptusbomen van Camping Drepanos maken we ons klaar voor de tocht die voor ons ligt. Door het Pindosgebergte in de Griekse junizon. We hebben geen idee wat we tegen zullen komen.

Na een druk Campania, een wondermooi stuk Basilicata en een heet en verrassend Puglia bereiken we met Brindisi ons einddoel in Italië. We nemen er de boot, koers 119 graden, snelheid 32 km/uur. Op weg naar Igoumenitsa, Griekenland.

Op weg naar Brindisi (en nog een stuk verder) hebben we Rome verlaten en gaan op weg naar Napoli en Pompei. Langs badplaatsen en buffels. Soms biddend.

Hoofdstuk 3 van het verhaal over de reis naar Nepal is af. We zijn in Rome. Na een rustdag gaat het verhaal verder, richting Napoli en Brindisi. Zuid, alsmaar zuid.

Op weg naar Rome hebben Elsbeth en ik inmiddels San Gimignano bereikt. Overspoeld met kijkers uit de hele wereld, maar niet te missen. Het verhaal over onze reis naar Nepal lijkt niet meer te stuiten, ik weet niet hoe lang het gaat worden, maar inmiddels kun je er al goed voor gaan zitten. Met m’n bureau vol kaarten en dagboeken, met de muziek van die tijd en met Google Maps op de plek waar we toen fietsten is het alsof ik het allemaal weer meemaak. Wat een tocht.

Monteriggioni.

Mondovì, op een heuvel.

En wederom gaat het verhaal over onze reis naar Nepal verder. Inmiddels zijn we in Bastia Mondovì, op de drempel van Ligurië. Lees verder →

Het stuwmeer van Serre-Ponçon.

Het verhaal van onze reis overland naar Nepal gaat verder. Een tijdlang stopte het verhaal in de kloven van de Ardèche, maar we zijn weer opgestapt, op weg naar de Alpen en de pas tussen Frankrijk en Italië. Wordt vervolgd.

Excuus lezers, het is even stil geweest. Ik bezin me, op wat ik wil, op wat ik ga doen. Op de fiets en ernaast. Wat ik met de verhalen op deze pagina’s wil (is er eigenlijk wel iemand die ze leest?). Of ik de korte tochten niet al aan het ontgroeien ben. Ik zoek nieuw avontuur, een nieuwe wending. Ik heb geen rust. Ik laat het jullie lezen.De eerste dag van m’n herfsttocht door de Eifel, oktober 2017, heb ik met horten en stoten opgeschreven, en heel vaak herschreven. Niet om te polijsten, maar om te vertellen wat er werkelijk in me gebeurt. Die eerste dag staat er nu op. De tweede en derde volgen. Het avontuur gaat verder. Altijd.

De MSR WindBurner.

Ik heb een begin gemaakt met het verhaal over het rondje Eifel dat ik in oktober vorig jaar fietste. Het gaat nog even niet over herfstkleuren, stuwdammen en RV’s, maar over bagage. Keuzes en oplossingen. Binnenkort stap ik uit de trein en ga ik op weg naar de Rurtalsperre. Wordt vervolgd.

Pagina Najaarstochten staat erop, met een link naar het eerste verhaal dat binnenkort gaat verschijnen. Over een tocht door de Eifel in oktober vorig jaar.