Laat voor het eten

Op de een of andere manier had ik heimwee naar de winter en naar winterse tochten. Wat komt dan beter uit dan de nog ontbrekende dag van m’n tocht van Amersfoort naar Maastricht, vlak voor Kerst 2017, te beschrijven. Hij staat erop, ik heb gewacht met publiceren totdat hij helemaal af is. Een verhaal over mijn moeder, Maria, het mijnverleden en Narnia. En ook nog een beetje over fietsen. Hier te vinden. Na de zomerweken ga ik beginnen met de tocht langs de Vlaamse Parallel, twee weken geleden. Vier dagen fietsen in de schroeiende zon, door Flanders Fields, de Vlaamse Ardennen en de fruitstreek oost van Tienen. Van Vlissingen naar Maastricht. Lees verder →

De spirit is terug, ik ga fietsen. Dit voorjaar was ik er niet klaar voor en heb ik de geplande tocht afgelast. M’n hoofd zat vol met kale bomen en grijze zandpaden.

Dat was ik grotendeels zelf schuld. Ik heb mezelf de afgelopen maanden ontregeld, door ontslag te nemen als (vrijwillig) brandweerman, na ruim zestien jaar in dienst te zijn geweest van (eerst) Brandweer Amersfoort en (daarna) de veiligheidsregio Utrecht. Lees verder →

Het heeft lang geduurd, maar de vijfde en laatste dag van m’n tocht naar Parijs, afgelopen oktober, is klaar. Ik heb een periode achter de rug waarin ik ongelukkig was en het schrijven moeizaam ging. Wat ik schreef heb ik vele malen herschreven, want het was slecht. Te veel standaardzinnen, te veel schoolmeesteren, te graag laten zien wat ik kan. Slecht. Ik merk aan m’n schrijven hoe ik me voel. Lees verder →

Dag vier van m’n fietstocht naar Parijs is af, helemaal, van Landouzy naar Attichy. Noord-Frankrijk is mooier dan verwacht, deze vierde dag is misschien wel de mooiste van de tocht. Langs de vestingkerken van de Thiérache, langs bossen, een norbertijner abdij en een gehavende vesting met een verhaal.

Villa Belle Avoine, Lamarcheville.

Het fietsverhaal naar Nepal maakt, net als wij toen, even pas op de plaats in Istanbul. Er zijn nog andere verhalen die m’n aandacht nodig hebben. De tocht naar Parijs is nog maar halverwege, dus die was vandaag aan de beurt. Ik ben inmiddels aan het einde van dag 3, in het Franse Landouzy la Ville, na bijna 400 kilometer vanaf Amersfoort. De Thiérache dient zich aan, Maas en België liggen achter me. Hier te lezen. Binnenkort weer verder.

Brug over de Evros. Voor ons een mijlpaal.

Het verhaal van onze fietstocht naar Nepal is weer een stap verder. De afgelopen twee weken heb ik er bijna dagelijks aan gewerkt, tussen m’n opdrachten en andere dingen door. Vanmorgen heb ik hoofdstuk 5 afgerond, we zijn in Istanbul aangekomen. Wat inmiddels wel duidelijk is, is dat dit volledig uit de hand loopt. Lees verder →

Het beschrijven van de reis naar Nepal heeft soms iets weg van een ontdekkingstocht op een zolder waar je al twintig jaar niet meer bent geweest. Dierbare voorwerpen die achter kastdeuren verschijnen en die prachtige herinneringen bovenbrengen. Dingen waar je al jaren niet meer aan gedacht hebt en die er plotseling weer zijn. Die in die kast verdwenen omdat je een tijdlang met heel andere dingen bezig was. Luiers, liedjes uit Sesamstraat, Palmpasen-stokken, helpen bij het pepernoten bakken.

Die cocon van een gezin met jonge kinderen waarin iedere nieuwe ouder de eerste jaren verdwijnt is er niet meer. Dus heb ik tijd voor die zolder. Lees verder →

De Limca heeft z’n werk gedaan, de spirit om verder te gaan met het verhaal over onze reis naar Nepal is terug. Vorig jaar liet ik de lezers achter op camping Drepanos bij Igoumenitsa, Griekenland. Inmiddels hebben we het Pindosgebergte gerond en zijn we aangekomen in Kastoria. Waar we te gast zijn bij Papa Gabriel.

Afgelopen week waren we een paar dagen in Londen. Op een avond gegeten bij Dishoom, aan een straat tussen Regent Street en Carnaby Street (recht achter speelgoedwinkel Hamleys, mocht je in de buurt zijn). Indiaas. Ze doen daar niet aan reserveren, je krijgt een pieper en een indicatie van wanneer er een tafel vrij komt. In de tussentijd iets gedronken op het terras. Elsbeth gaat wat te drinken halen. Voor mij een Kingfisher, allicht. Ze komt terug en zet een flesje vóór me op tafel. En ik ben terug. Lees verder →

Dinant in de vroege ochtend.

Dag drie van de tocht naar Parijs krijgt vorm. Van de camping in Malonne (bij Namur) tot de Charles de Gaulle-brug in Dinant. Die ik oversteek, waarna ik de eerste voor mij nieuwe kilometers maak sinds Borkel. De tocht naar Parijs is nu echt begonnen. Wordt vervolgd.