Foto hierboven: langs de Rijn tussen Langst-Kierst en Düsseldorf.

Binnentent en slaapzak schemeren achter een witte sluier, ik zie alleen de contouren. Vogels, hard, buiten. Ik slaap weer in. Om vijf voor half zeven trekt de sluier op en ben ik wakker. Ik heb heel goed geslapen. De wekker kan uit, die gaat straks pas.

Slim

Ik wentel me in het gevoel hoe goed de spullen zijn die ik bij me heb, warm en beschermd in m’n kleine nylon huis. Ik sta op in riviernevel en dauwgras en loop naar de douches in de prefab-units op poten.
De beheerder vertelde dat ze een week geleden de hele camping hadden moeten ontruimen door de hoge waterstand van de Rijn. Ik loop de stalen trap op, slim om alles van de grond te houden. Net zo slim als m’n vroege start vanmorgen, terwijl het warme water op me valt hoor ik medekampeerders binnenkomen, zuchten en buiten wachten. Een enkeling rammelt aan de deur om te checken of de kleur rood (en het ruisende water achter de deur) ook echt betekent dat de douche bezet is. Zalig de eenvoudigen van geest. Mocht je je ooit afvragen hoe een groep neanderthalers in een grot klinkt, 150.000 jaar geleden? Ga zo’n sanitairgebouw binnen en luister. Krachtig ontsnappende lucht uit meerdere lichaamsgaten, kreunen en zuchten. Zo hard en lang aan de wc-rol trekken dat het een wonder is dat alles aan de muur blijft, al is het met twee meter papier minder. Het slaan met de deuren. Toch hebben dat soort mannen relaties. Hoewel, van Paaseiland begrijpen we ook maar weinig.

Aantrekkingskracht

Langs campers waar leven ontstaat loop ik naar de Rijn. De lage zon schijnt door de nevel boven het water, verder dan honderd meter kan ik niet kijken. Ik begrijp de aantrekkingskracht van rivieren, die als stromende leidraden de fietser naar het onbekende gidsen. Maar een rivier is zo bepalend voor het landschap dat het ook na dagen fietsen lijkt alsof ik nog steeds op dezelfde plaats ben. Ik ga me vervelen.

Ik pak alles in en rijd naar de kök, waar ik ontbijt met Japanse drip coffee en een welriekende Italiaanse bol-met-camembert uit Bemmel. Ik was een paar sokken en een fietsonderbroek uit, doe ze onder de Voile straps op de achterdrager en ga richting de receptie. Ik krijg m’n paspoort terug, betaal € 18,20 en fiets om kwart voor negen weg bij Rheincamping Meerbusch.

Vierhonderd meter verderop kom ik het veer tussen Langst en Kaiserswerth tegen. Ik heb gisteren gezien dat het op Feiertage (zoals vandaag, Sacramentsdag) pas vanaf 10 uur vaart. Met een ambitieuze Sauerland-dag vóór me is vijf kwartier wachten niet erg slim, en bovenal wil ik fietsen. Ik heb m’n route verlegd, fiets naar de eerstvolgende brug en ga daar de Rijn over. Daardoor kom ik niet meer langs het vliegveld (waar het kind in mij magie vermoedt), aber das ist eben so.

Haalbaar

Om me heen is de lucht zomerblauw, aan de horizon drijven witte schapenwolken. Ik fiets in een T-shirt en had in korte broek kunnen starten. Morgen. Ik heb er zin in, het onderweg-geluk dat bij vertrek uit Amersfoort zo ver te zoeken was is er. Het avontuur ligt vóór me, vandaag naar Meinerzhagen in het Sauerland, waar ik mik op een pension. Dat is, ik ben gisteren verder gekomen dan thuis bedacht, nog 95 kilometer. Met – volgens BaseCamp waarmee ik route en tracks heb gemaakt – 1700 hoogtemeters. In werkelijkheid zijn dat er waarschijnlijk zo’n 1200, daar hoef ik niet van te schrikken. Onderweg fiets ik bovendien twintig kilometer over een voormalig spoortracé, dat me de kans geeft om te herstellen. Meinerzhagen is haalbaar, straks bel ik het pension voor een Einzelzimmer.

Vreemd verhaal

Bij de Flughafenbrücke fiets ik met een spiraal omhoog tot het niveau van het wegdek. Als het klimmen voorbij is en ik opschakel schiet de achterderailleur niet terug. Lichter schakelen lukt, zwaarder schakelen lukt niet. Ging gisteren ook niet helemaal lekker, maar het probleem lijkt verergerd. Dadelijk op een bankje de achterderailleur goed smeren, gisteravond niet meer aan gedacht.

Dat bankje kom ik tegen bij het binnenrijden van Düsseldorf. Ik haal de olie tevoorschijn, laat wat druppeltjes op de scharnierpunten vallen en schakel op en neer om de derailleur heen en weer te laten bewegen. In de rechter shifter voel ik iets knersen, ik hoor tak! en kan niet meer schakelen. Achter is de derailleur naar het kleinste kransje geschoten. De derailleurkabel is gebroken, net als twee jaar geleden op de Maasroute. Op een feestdag waarop in heel Nordrhein-Westfalen de winkels dicht zijn. I’m completely, utterly, and profoundly fucked.

Het eerste dat in me opkomt is ‘had ik deze pech kunnen voorkomen?’ Met een fiets die een week geleden nog grondig is onderhouden: nee. De kabelbreuk op de Maasroute was de eerste ooit. Alles gaat een keer stuk, dus alarmerend was dat niet (die kabel bleek 18.000 km oud), en ook geen reden om de fietsenmaker te vragen extra te letten op slijtage van de huidige, jongere kabel. Ik vind het een vreemd verhaal.

Oplossen

Hoe dan ook, ik moet iets. Oplossen dus, opties nagaan. Niet leuk, maar dat kan ik wel. In vlak terrein kan ik improviseren door de derailleur met een stelschroef boven het meest gebruikte kransje te zetten. Als ik tenminste een kruiskop bij me had (niet, leermoment), maar die kan ik ergens lenen. Door met vóór te schakelen heb ik dan drie verzetten. Niet ideaal, maar een dag zonder hoogtemeters kom ik daarmee door. Ware het niet dat vandaag niet zo’n dag is, en morgen ook niet. Zelfs al zou ik Meinerzhagen vandaag halen (en dat doe ik met drie verzetten niet), dan is het zeer de vraag of daar een fietsenmaker zit die het probleem kan oplossen zodat ik morgen – met nog meer hoogtemeters – verder kan.

Ik zie twee scenario’s: hier de trein nemen tot voorbij het Sauerland, daar een plek zoeken en morgen m’n fiets laten maken. Voordeel: ik compenseer het verlies van een fietsdag met het overslaan van een deel van de route. Nadeel: dat deel is het Sauerland, waar ik me op verheug. Het andere scenario is hier slapen, morgenvroeg in Düsseldorf m’n fiets laten maken en verder fietsen. Voordeel: het Sauerland blijft in de route. Nadeel: ik moet de route ergens inkorten om de kilometerdruk op de rest van de fietsdagen niet te groot te maken.

Plan gemaakt

Die analyse helpt, ik weet wat ik ga doen. Ik heb uitgekeken naar de natuur van het Sauerland, onderweg de trein nemen heb ik nog nooit gedaan, alles fietsen is een deel van het avontuur. Beslissing genomen, plan gemaakt. Nu de details. Waar slaap ik vannacht? Op de kaart zie ik Campingplatz Lörick, die na aankomst ook nog eens open blijkt. Bij aardige mensen betaal ik 21 euro, waarna een oudere man op een fatbike me voorgaat naar het veld. Hij spreekt een beetje Nederlands en wijst me een plek naast twee banken en een houten picknickbank met een overkapping in aanbouw. Perfect. Op de aangewezen plek is schaduw, ik zet m’n tent iets verder weg zodat die in de zon kan drogen. Even later komt hij terug, “ik had toch liever gehad dat je ‘m op de plek zet die ik heb aangegeven, nu sta je in de weg”. Er kan een carnavalswagen langs met een compleet feestend dorp, maar het luistert kennelijk nauwer dan ik vermoed. Als gebaar van goede wil verplaats ik de tent, die droogt terwijl ik ernaar kijk. De natte regenkleding van gisteren spreid ik uit om te drogen, aan een paal laad ik met de CEE-stekker alles op wat niet helemaal vol is. Of dat mag weet ik niet, de vraag of ik stroom nodig heb is me niet gesteld, ik heb dus niet gelogen.

Met een beetje geluk

Terwijl alles droogt en laadt ga ik verder met het plan. Bij ‘fietsenwinkel’ vindt Google, die zoektermen automatisch vertaalt, vooral winkels zonder werkplaats, bij ‘fietsenmaker’ blijft het scherm leeg. Kan niet in Düsseldorf. Het duurt even voordat ik in de gaten heb dat Fahrradwerkstatt de juiste zoekterm is. Ik bel er vier, waarvan er eentje zowaar opneemt. De werkplaats is pas op maandag weer open. Vandaag is het donderdag, zondag is Ruhetag in heel Duitsland, dus zouden winkels er een lang weekend van maken? Help. De mensen van de camping leek dat sterk, daar leun ik dan maar op. Ik kies een fietsenmaker met goede reviews, die bijna aan de route ligt en om 10 uur opengaat. Met een beetje geluk ben ik een half uur later op weg naar het oosten.

Niet eens zo slecht

Ik installeer me op een bank en maak koffie. Bij het inspreken van de gebeurtenissen hoor ik hoe moe ik ben, een rustdag is niet eens zo slecht, de tocht heeft er geen. Die moet ik nog inkorten. Telefoon > OsmAnd-app > kaart. Het is meteen duidelijk: ik kan de punt naar Lüneburg afknippen. Maar waar? De shortcut moet genoeg kilometerwinst opleveren, maar mag niet saai zijn.

Ook daar kom ik uit. Bij Hankensbüttel, op de track van dag 11, ga ik pal naar het westen om door het bos, via Eschede (waar destijds de ICE-ramp plaatsvond) naar Bergen te fietsen, waar ik de route weer tegenkom. Met de afgesneden punt win ik 85 kilometer, 28 te weinig om aan het gemiddelde van 113 per dag te komen. In het Sauerland lukken die extra kilometers niet, het moet verderop op de tocht. Op de laatste drie dagen misschien, die vlak zijn en bekend van de Stavanger-route. Ik schud m’n hoofd. Dan maak ik alsnog de lange dagen die ik niet wil, overmacht of niet.

Een band

Plan B is nu klaar. Ik eet en maak meer koffie. Aan de andere kant van de overdekte picknickbank staat een Duitse fietser, ook met MSR-tent, dat schept een band. Ik loop op ‘m af en vraag waar hij naartoe gaat. Hij volgt de Rijn tot Hoek van Holland, terug met de trein. Z’n fiets heeft een bikepacking-achtige setup, maar met een recht stuur. Terwijl de meeste bikepackers kiezen voor een gebogen stuur omdat dat meer comfort heeft en toch genoeg controle geeft op keien en bosgrond. Andere dan rechte sturen zijn in Duitsland echter een zeldzaamheid, iets dat meer met traditie dan met functionaliteit te maken heeft.

Bij een buitenkraan spuit ik met een bidon het zand van de fiets, alles draait weer zonder knarsen. Terug bij de tent zijn was en regenkleding zo goed als droog. Ik eet nog maar eens. Toestellen komen over, uit de bomen regent het pluisjes. Ik verveel me te pletter. Rustdagen vind ik niks, maar af en toe moet het. Soms zijn het regelrechte dieptepunten, zoals de dag in Kopenhagen. Laat mij maar fietsen. Vandaag heb ik goed gebruikt, dat wel, maar het strooit vliegen in een soep die ik net lekker begon te vinden. Ik kreeg er zin in, maar die zin was nog broos en dreigt nu weg te lekken. Het Sauerland is nog steeds iets waar ik naar uitkijk, m’n bewuste keuze om het in de route te houden blaast leven in dat vooruitzicht. Ik maak een tijdschema voor morgenvroeg, met ontbijt in een Konditorei die ik op het oog heb, pak alles zoveel mogelijk in en doe de tent dicht. Tijd om voedsel te zoeken.

Snel uit

Ik loop de weg over de Rijndijk op en passeer een reeks – op z’n zachtst gezegd – fantasieloze gebouwen. Er lijkt niets te leven, maar volgens Google is er een restaurant in hetzelfde gebouw als waar de DLRG Nordrhein z’n basis heeft. Zonder verwachtingen ga ik een lege betonnen trap op en sta ineens in iets wat op een bedrijfskantine lijkt. Uit de keuken hoor ik flarden Hindi, op een tv staat een Bollywoodfilm aan. Een man met een grote smile brengt me de menukaart, ik kan hier Indiaas of Italiaans eten. Daar ben ik snel uit. Een kwartier later staat er een bord matar paneer en een mandje garlic naan voor me. Het glas Weizen is dan al leeg.

In een reclame komt een vliegtuig van een Arabische maatschappij voorbij, ik zie ons zitten op weg naar Japan. Op m’n telefoon krijg ik een terugblik van de keren dat we met ons vieren naar Londen gingen, jarenlang een traditie in de voorjaarsvakantie. Er verkruimelt iets in mij. Ik betaal en loop terug. Aan de picknicktafel begeef ik het.

Thuis

Een zwarte merel landt naast me. Hij ziet me nu pas en weet zo snel niet wat te doen. “Tjilp!” Ik kijk op, “echt?” Hij lijkt een kleur te krijgen, al is dat bij merels slecht zichtbaar. “Nou, nee. Maar wat is er met jou, wateroog?” “Het is Piet, en ik wil hier niet zijn, ik zie er ontzettend tegenop. De tocht is een opdracht die ik mezelf gegeven heb, maar ik zie het niet. Als ik eerlijk ben wil ik gewoon naar huis.” “Ik ben Merlo en ik wil hier wel zijn, hier is thuis. Momentje.” Hij vliegt naar een kruin en fluit zoals een merel dat doet. De melodie buitelt en zingt, rolt en golft, de avond is er stil van. Hij komt weer naast me zitten. “Moest even, sorry.” Hij kijkt me aan en ziet me, dat zie ik. M’n moeder huist in merels, dat verhaal vertel ik nog wel ‘ns. “Morgen gaat de zon op boven het water” begint hij. “Dan hoor je ons weer, dan dampt de rivier en ruikt het gras. Ga mee met de dag, met het pad en met de wind, de rest bestaat alleen in je hoofd”. Hij sluit z’n ogen met een knikje, alsof hij zegt ‘je kunt het’, en vliegt op. Ik volg z’n advies en laat de verdrietige gedachten wegglijden uit m’n hoofd. Geen conclusies, geen plannen, alleen de avond. Ik ga ergens een glas wijn drinken en Elsbeth bellen.

Dat ‘ergens’ wordt opnieuw het restaurant. India is dierbaar, is de reis van Elsbeth en mij, is Londen, is ons vieren. Ik vertel Elsbeth wat me dwarszit, laat haar me opbeuren en de wijn me troosten. Op de tv boven de keuken kijk ik Dunki, over de reis die een stel Punjabi maakt om illegaal Groot-Brittannië binnen te komen en daar een beter leven te vinden. Ik loop terug, poets m’n tanden en ga liggen. Het licht schemert, m’n tent voelt als thuis, ik spreek de laatste keer in. Morgen ga ik fietsen. Ik ga kijken wat er gebeurt. Als ik het plezier niet vind ga ik wat anders doen, misschien is dat naar huis gaan. Dat zou nieuw voor me zijn, maar ik leer beetje bij beetje om een plan los te laten als me dat niets brengt. Hoog in de bomen fluit een merel. M’n ogen vallen dicht.

Dag 4: Düsseldorf – Meinerzhagen